Self body love oftewel hou van je lijf

Vorige week was het natuurlijk heel erg overal te doen. Op social media en overal las ik het terug: hou van je lijf. En dus besloot ik om er toch maar eens iets over te zeggen.

Mensen kunnen altijd zo makkelijk roepen. Wees blij met hoe je bent! Je ziet er geweldig uit, stel je niet zo aan. Jij hoeft niet te lijnen. Jij, dik?

Nou heb ik hier niet zo’n last van. Hoe komt dat? Heel eerlijk… ik ben niet heel zwaar. Ik ben altijd gemiddeld geweest en pas in een maatje 38. (tenminste voor ik zwanger was, nu moet ik maar ff afwachten).
Maar ik zie het wel om me heen. Mensen die strugglen met hun gewicht. Waar dus echt wel tegen gezegd wordt: stel je niet aan, je ziet er prima uit. Je moet blij zijn met wie je bent.

En ja, ik ben ook zo iemand.

Als iemand zichzelf te dik vind, zeg ik ook heel snel: ah joh, meid. Niks van aantrekken. Je ziet er prima uit.
Maar ik ben niet dat meisje in dat lijf. Ik heb geen idee hoe het voelt. Want wat ik om mij heen hoor, zijn echt wel mensen die zeggen: Kijk die vetzak, of , nou, die kan ook wel wat minder eten.
Op zulke momenten denk ik wel: tjonge, als je dat de hele dag aan moet horen, snap ik wel dat je daar een complex van krijgt.

Andersom zie ik het gebeuren. Mijn man is van zichzelf echt heel minnetjes. Hij kan alles eten wat los en vast zit, maar er komt niks aan. Hoe vaak ik al niet heb gehoord: nou, die magere pias, of, die zal wel niet veel kunnen tillen. Of met koud weer: ja, hij heeft ook echt niks bij te zetten.

Mensen hebben meteen een mening over je. En dat is jammer. Zeker als je er zelf niks aan kunt doen.
Mijn boodschap is dan ook, probeer je er niks van aan te trekken. Hoe moeilijk ook. Er zijn mensen die jou gewoon prachtig vinden.

 

Ik heb alleen een mening over de mensen die zo dik zijn dat ze niet meer kunnen lopen. Mensen die echt wel degelijk teveel eten en daardoor in een invalidewagentje terecht komen. Zulke mensen vind ik erg. Waarom? Die wagentjes zijn niet voor hen. Die zijn voor mensen die door ouderdom of ziekte slecht ter been zijn. Maar dit zijn dan ook extreme gevallen van obesitas. Ik bedoel dus echt de mensen die uit hun huis gesjouwd moeten worden. Niet de meiden en jongens met een maatje meer of minder. Niet de meiden en jongens die gewoon mooi zijn, ondanks teveel of te weinig vet. Die normaal eten, maar snel aankomen. Die veel eten en niks aan komen. De mensen die van nature afwijken van het zogenaamde schoonheidsideaal.
Die prachtig gezond zijn!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.