Fred & George #7 35 weken

Afgelopen maandag was ik 35 weken. Iedereen is super enthousiast en ik val bijna om :’)
Stiekem ben ik aan het aftellen. Nog 5 weken, Mariël en dan is het sowieso voorbij. Dat kan ik nog wel.

Maar kan ik dat nog wel?

De ene dag denk ik van wel. 5 weken? Eitje. De volgende dag denk ik echt dat ik het einde van de dag niet red. Dan heb ik bijna niet geslapen en ben oververmoeid, heb last van mijn rug en als ik ga staan, lijkt het alsof mijn benen onder me vandaan zakken.

Stiekem was de opluchting dan ook groot toen de gynaecoloog zei dat ik vanaf 37 weken mocht zeggen dat het genoeg was.

En toen kon ik zeggen: Nou, Mariël, nog 2 weken. Dat kun je. En dat is een zin die ik zelf ook echt daadwerkelijk geloof. 2 weken kan ik nog prima uitzingen.
En dus ging ik deze week vol goede moed naar de gynaecoloog en gaf ik aan dat ik toch wel graag ingeleid wil worden. Helaas had ik niet mijn eigen gynaecoloog en is het alleen genoteerd. Ze vertelde erbij dat er wordt gekeken naar mijn baarmoeder en hoe of wat.

Mijn besluit staat vast en ik ga aanstaande donderdag gewoon aandringen bij mijn eigen gynaecoloog. Het is mooi geweest en we zijn er klaar voor.
De kinderen liggen er goed voor en zijn prima op gewicht (2150 en 2550 gram). Het vruchtwater is goed, ze bewegen mooi en alles is eigenlijk goed.

En toen was het 24 mei en lag ik in het ziekenhuis. Gelukkig niet lang. Er was weeënactiviteit, maar gelukkig heel weinig. De baarmoedermond was nog dicht en mijn urine was goed. Dus 4 uur later mochten we gelukkig weer naar huis en was het allemaal loos alarm.

Dus voor nu wachten we braaf af of ze zich toch nog eerder aandienen of niet. Ondertussen waggelen we vol goede moed door.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.