Fred & George #5 ziekenhuisopname

Misschien had je het al gezien op facebook of instagram, maar afgelopen weekend was het zover. Ik lag voor de eerste keer in het ziekenhuis. Iets wat ik van tevoren niet had verwacht.

Wat was er aan de hand?

Mijn buik werd hard. Niet vreemd, aangezien ik het wel een keer vaker had gehad. Maar 15 min later was hij weer hard… en weer 10 min later opnieuw. Oké, dit is vreemd.

Marc: Misschien moet je gewoon een scheet laten?

Serieus? Dat zei ‘ie niet…

Nee, zo voelt het echt niet hoor. Ik denk dat ik toch maar even bel. Gewoon voor de zekerheid.

  • Moet je vaker plassen? – Nee
  • Heb je last van obstipatie? – Nee
  • Heb je last van vochtverlies? – Nee
  • Heb je een drukke dag gehad? – Nee

Die laatste had ja moeten zijn. In dat geval was het niet heel vreemd geweest. Nu begon de verloskundige te twijfelen en zei dat ik toch maar even langs moest komen. Gewoon even aan de ctg en een baarmoedermond meting.

Ik hang braaf op en zeg: We moeten komen.

Allebei zuchten we diep, want dat hadden we niet verwacht. Ik trek een jeans aan, want ik zat al in mijn pyjama op de bank. Het was immers 8 uur en ik was lekker in bad geweest.

CTG 1

Natuurlijk lagen meneer en mevrouw totaal niet stil en de hartjes luisteren was een ramp. Alleen dat opzoeken duurde al 20 min en dus werd er een echo-apparaat bijgehaald.
Zowel Fred als George(ina) zwommen vrolijk rond en daar leek niets aan het handje mee te zijn. Hartjes werden gevonden en als het geluid 5 min goed zou zijn, waren zij goedgekeurd. Ondertussen werden ook mijn harde buiken gemeten. Zelf dacht ik nog steeds dat het allemaal wel meeviel, maar ze kwamen wel erg regelmatig. Gelukkig zat mijn baarmoedermond nog potdicht.
Ook moest ik even in een potje plassen en ook dat werd goedgekeurd. Geen eiwitten of iets wat ook maar wees op gevaren.

Toch moesten we 2 uur wachten, want ze waren niet gerust op de harde buiken. Ze wilde 100% zeker weten dat ze niets deden.

En zo begon de 2 uur wachten. Gelukkig hadden we een televisie.

CTG 2

Om kwart over 11 kwamen ze terug. Eerst een baarmoedermondmeting, want het was wisseling van de wacht en de andere verloskundige mocht het niet opmeten. Nog steeds potdicht. *gelukkig*

Dus opnieuw aan de CTG. Deze keer vonden ze de hartjes een stuk sneller, en bleven ze beter liggen. Na een kwartier mochten die eraf, want opnieuw waren de hartjes helemaal prima. Een half uur harde buiken checken en helaas waren die er nog steeds.

Conclusie van de verloskundige: Ik wil dat je blijft, aangezien je pas 27 weken bent. Als je thuis bent, bel je toch minder snel.

Balen. Natuurlijk het is veilig, maar er gaat stiekem niets boven je eigen bed. Dus Marc ging thuis spullen halen, want ik had natuurlijk niets bij. Mijn vluchttas staat niet eens klaar, want inderdaad… ik ben pas 27 weken.
Lars moest natuurlijk uitgelaten worden en ik heb papa en mama maar even laten weten waar we waren. Ook Marc heeft even naar mijn oom gebeld, dat hij de volgende ochtend niet meteen mee zou gaan werken, want hij mag gelukkig ook blijven slapen.

CTG 3

Rond half 2 kon ik niet meer op mijn zij slapen en straalden de harde buiken uit naar mijn bekken. Dus heb ik braaf op de bel gedrukt. Meteen werd ik weer aan de CTG gelegd. Nog steeds hetzelfde liedje. Na overleg met de gyneacoloog kreeg ik pijnstilling en moest ik proberen te slapen. Als het binnen een half uur niet zou werken, zou ik weeënremmers krijgen en als die niet aan zouden slaan, moest ik accuut naar het Radboud. Zolang mijn baarmoedermond dicht was, mocht ik het nog even proberen. Ik kreeg nog een inwendig onderzoek, waarbij alles inderdaad nog dicht was en toen de pijnstilling.

Een half uurtje later was alles inderdaad een stuk beter en rond half 5 ben ik dan uiteindelijk in slaap gevallen. Vervolgens ging Marcs wekker om half 7 zodat hij ook even naar zijn werk moest bellen, dus dat was het einde van mijn slaap.

CTG 4

Om 10 voor 8 lag ik er weer aan. Ik voelde zelf al dat de harde buiken veel minder waren, maar nog niet weg. De angst dat ik moest blijven was er dus nog steeds. De kinderen waren nog steeds vrolijk aan het zwemmen en de hartjes waren prima.

De harde buiken waren nog te zien, maar veel verder uit elkaar en veel onregelmatiger. Dat gaf al een beetje rust. In het overleg werd gelukkig besloten dat ik naar huis mocht, mits mijn baarmoedermond nog goed was. Ik moest dus “even” wachten op de gyneacoloog.

Dat “even” werd 2 en een half uur. Gelukkig bleek toen alles goed te zijn en mocht ik eindelijk naar huis.

Om 12 uur was ik dan weer lekker thuis. Ik moest rustig aan doen, meteen bellen als ik ook maar een verandering voelde en morgen gewoon langs de gyneacoloog. Dus ben ik op de bank gaan zitten en heb lekker verder gewerkt, aan mijn boek.

Deze meneer was heel blij dat ik er weer was en kwam dan ook meteen naast me liggen.

Gyneacoloog op dinsdag

Controle. Stiekem was ik bang dat hij nu toch wat zou zien en het toch niet goed was. Gelukkig waren de kids goed gegroeid, de navelstreng flow prima van allebei en zwommen ze heerlijk rond. Ook mijn buik voelde zacht en soepel en ben ik dus weer voor 2 weken goed gekeurd.

Enige opmerking was dat ik moest bellen als er weer iets was.

Eind goed al goed, zeggen we dus maar.

Wat was het nou?

De aanleiding weten ze niet. Het waren in ieder geval voorweeën en ze gooien het nu op Vals Alarm. Gelukkig was het vals alarm, want als ze toch waren gekomen, hadden we nu 2 zware zorgenkindjes gehad. Lekker nog even bij mama blijven.

*opgelucht*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.